Maroko leży w zachodniej części Atlasu. Przez środek kraju przebiega pasmo Atlasu Wysokiego (najwyższy szczyt: Dżabal Tubkal, 4165 m), równolegle do niego ciągnie się Atlas Średni (Dżabal Bu Nasr, 3340 m) na północy i Antyatlas (Imkut, 2531 m) na południe. Wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego wznoszą się góry Ar-Rif (Dżabal Tidighin, 2456 m). Na północ od Atlasu Średniego rozciąga się Meseta Marokańska. W północno i północno-wschodnej części kamieniste i piaszczyste pustynie Sahary. Nad Oceanem Atlantyckim i w dolnym biegu Wadi Muluja niewielkie niziny. Klimat podzwrotnikowy, na wybrzeżach morskich, w głębi kraju suchy i skrajnie suchy (odmiana górska). Średnia temperatura w styczniu 10–12°C, w lipcu 35-44°C[czasem nawet do 54°C]. Roczna suma opadów w Atlasie Średnim do 1000 mm, na południowej i południowo-wschodnej poniżej 200 mm. W górach zimą występują opady śniegu. Na wybrzeżu atlantyckim częste mgły (wpływ chłodnego Prądu Kanaryjskiego). Rzeki w północnej i zachodniej części (głównie Wadi Umm ar-Rabija, Wadi Muluja), obok zmiennych stanach wód, są wyzyskiwane do nawadniania i do celów energetycznych. Na południu i wschodzie jedynie nieliczne rzeki okresowe (najdłuższa Wadi Dara). Panują stepy i półpustynie, na północ zarośla makii. W górach częściowo zachowane lasy (8% powierzchni kraju), głównie cedry, dąb korkowy, endemiczne drzewo żelazne — argania.